Deze zomer maakten we een fietstocht in centraal Europa. Vanuit Wenen reisden we door Hongarije, Kroatië, Slovenië en het Oostenrijkse Steiermarken.
Wandelen in het gebied van de sprookjes van de gebroeders Grimm. Dat betekent wandelen in NordHessen door bossen en heuvellandschap, mooie dorpjes en langs vakwerkhuizen.
Een voor ons nog grotendeels onontgonnen gebied in Frankrijk was de Auvergne. Daar dus maar eens een route voor een fietstocht uitgestippeld langs de kleinst mogelijke weggetjes.
Drie jaar geleden wilden we de oversteek maken naar Schiermonnikoog. Maar vanwege hoogwater kon de tocht toen niet doorgaan. Nu konden we in de herkansing.
De laatste keer dat we in Parijs waren, in 2007, liepen we daar de marathon. Elf jaar geleden alweer. Reden dus om weer eens terug te gaan.
“We gaan naar de zon!”. Maar als we aankomen op Tenerife regent het en is het niet warmer dan een graad of 10. Ons huisje moet nog even schoongemaakt worden, maar dan kunnen we erin. Weer een mooie, stille locatie aan het einde van een doodlopende weg in Tierra del Trigo in het noordwesten van Tenerife.
De Kerstcross in Opmeer op Tweede Kerstdag is altijd een mooi, maar ook blubberig festijn. Dit jaar wilden we het eens anders doen en we schreven ons in voor de Kerstmarathon in Scherpenheuvel, België.
Noorwegen. Daar wilde ik altijd nog een keer naartoe. Ook al kan het daar kouder en natter zijn dan hier of zuidelijker in Europa. Maar het zal er toch heus geen drie weken regenen, dacht ik.
Een jaar of tien geleden waren we al een keer op Tiengemeten. Voor een wandeling met de boswachter. Het eiland was toen net terug gegeven aan de natuur en in beheer genomen door Natuurmonumenten. Tijd om eens te gaan kijken hoe het er nu is.
De Westhoek van Vlaanderen kenden we al een beetje door de In Flanders Fields Marathon, maar we wilden daar zeker nog een keer terug. Op de fiets dan. En als we daar dan toch zijn, kunnen we net zo goed meteen even doorsteken naar het land van de Ch'tis.