De jaarlijkse fietstocht met vrienden Klaas en Peter gaat dit jaar door Luxemburg en een stukje Duitsland. Dat wordt weer klimmen.
Een rechtstreekse veerdienst van Groningen naar Noorwegen. Makkelijker kunnen ze het toch niet maken. De vraag waar de fietsreis deze zomer naartoe moest gaan was dan ook heel snel beantwoord.
Na 2,5 jaar afwezigheid hadden we een onbedwingbare behoefte aan een Engeland-booster. Het land dat zich zo uitermate leent voor prachtige wandelingen. En waar het pub-leven een verrijking is van je dag. Dus rugzak op en wandelen maar.
De vakantie begint met een reis van 350 kilometer naar Duinkerken. Een traject dat we al zo vaak hebben afgelegd, op weg naar Hastings. Na aankomst in Dover nemen we nu echter een andere route. We koersen aan op Wendover, net ten westen van Londen. Ook nog een goede 200 kilometer. Eind van de avond, ver in het donker, komen we daar aan, op de parkeerplaats waar we overnachten in de kampeerbus. De volgende ochtend staan we al snel niet alleen meer op de parkeerplaats, want meerdere hondenuitlaters wandelen vanaf hier naar de heuvels waar we later op de ochtend zelf ook wandelend voorbij zullen komen.
Een tante in midden-Frankrijk, op zeer hoge leeftijd, waar we al een paar jaar geen contact meer mee kunnen krijgen. Is het een idee om eens te gaan rondvragen in de buurt waar ze woont of woonde? En laten we er dan meteen een mooie wandelvakantie van maken.
Het nuttige met het aangename verenigen. Daar zijn we goed in. Te beginnen met het nuttige. Of noodzakelijke. Hoe dan ook wilde ik heel graag achterhalen wat er was gebeurd met mijn tante. Aanbellen en navragen bij buren leverde pas in tweede instantie de informatie op die we hoopten: mijn tante is inmiddels verhuisd naar een verzorgingshuis in de buurt. De volgende dag konden we haar bezoeken. En hoewel ze niet alles leek mee te krijgen (ze blijkt dementerende), hebben we haar nog wel kunnen laten beeldbellen met mijn moeder. Dat alleen al was onbetaalbaar.
Er zijn van die streken waar je meestal aan voorbij rijdt op weg naar de eindbestemming. Terwijl je niet weet wat je daarmee allemaal links laat liggen. Onze bestemming werd dit jaar dan ook die onbekende streken.
Lang verguisd: de Champagne-streek in Frankrijk. Harm heeft er minder mooie herinneringen aan: leeg, saai, tegenwind, regen. Toch beginnen we onze reis juist hier, in Châlons-en-Champagne. Het weer is mooi. Warm en zonnig. En richting het zuiden laten we de enorme graanvelden en silo's al snel achter ons.
Op de fiets door Zuid-West-Duitsland. Of hoe je in een paar jaar tijd tot een uitzondering gaat behoren.
Door de Belgische en Franse Ardennen kronkelt de Semois zich een weg richting de Maas. Een lange afstandswandeling volgt de rivier van de bron totaan de uitmonding in de Maas. Wij volgden de tweede helft van die wandeling.
We starten onze vakantie in Bouillon, in hotel Le Duc de Bouillon. Maar voor de eerste wandeling nemen we de volgende ochtend de bus richting Auby. Daar beginnen we aan de wandeling langs de rivier de Semois. Een week eerder was het hoogwater geweest en dat ervaren we nog geregeld. Droge voeten houden we niet. De route voert soms recht omhoog over de steile heuvels langs de rivier, dan weer steil omlaag. Ruisende beekjes en kleine watervalletjes stromen langs ons heen de rivier in. En steeds hebben we weer uitzicht op de rivier beneden in het dal. Zo komen we eind van de middag weer terug in Bouillon.
Al ruim 10 jaar stond deze marathon op ons verlanglijstje. En nu moest het er maar eens van komen. Een jaar van tevoren ingeschreven, dus voldoende tijd om ervoor te trainen. Maar het is dan ook een pittige: door de South Downs, volledig onverhard, zo’n 1000 hoogtemeters. Niet bepaald een ‘walk in the park’.
Een heuse expeditie. Want op Rottumeroog kom je niet zomaar. Maar onder begeleiding van een boswachter van Staatsbosbeheer kun je Rottum wel bezoeken.
Dus gingen we ’s ochtends om 9.00 uur in Lauwersoog aan boord van een visserskotter en voeren we in bijna vier uur naar Rottumeroog. Daar aangekomen bleek het water nog te hoog om van boord te kunnen. Dus begonnen we aan ons lunchpakket dat begin van de dag was uitgereikt. Een uurtje later was het water voldoende gezakt en konden we wadwandelend naar Rottumeroog toe. Daar kon boswachter Jaap ons tijdens aan lange wandeling vanalles vertellen en laten zien over de geschiedenis van het eiland, de flora en de fauna. Daarna wandelden we weer terug naar de boot die nu half op het droge lag. Dus was het weer wachten tot het water hoog genoeg stond om los te komen en terug te varen. In de tussentijd kregen we zelfgemaakte soep om aan te sterken om vervolgens in vier uur weer terug te varen naar Lauwersoog en zat de expeditie er om 23.00 uur op.
Fietsen in Engeland kan erg leuk zijn, maar .....