Tsjechië hadden we al wel eerder aangedaan, maar nog zeker niet in zijn totaliteit ontdekt. En ook het oostelijk deel van Duitsland was voor ons nog een grote onbekende. Dus ging de reis dit jaar die kant op.

De voorbereiding van onze fietsreis begint de laatste jaren vaak met het zoeken van een geschikte plaats om ons busje een week of drie achter te laten. Die vonden we dit jaar in Saalfeld. Dus daar begon onze reis.

De eerste dagen volgen we in zuidelijke richting de Iron Curtain Trail: een route - de naam zegt het al - langs de lijn waar het IJzeren Gordijn tot eind 1989 zich bevond. Een strook land dat zo'n 30 jaar niemandsland was geweest, groen en overwoekerd. Precies op de grens tussen - nu - Duitsland en Tsjechië. Het is ook niet voor niets dat het een trail is, want veel asfalt ligt er nog niet in de oude strook. Het zijn vooral (grove) gravelwegen die ook nog eens voortdurend op en neer gaan. Zwaar fietsen dus, maar wel mooi. Ook volgen we nog een flink stuk van de Rennsteig, een oude handelsroute van 170 km, waarvan we in 2016 bijna 73 kilometer renden. Zo fietsen we via Blankenstein an der Saale, As en Cheb (in Tsjechië), Bad Neualbenreuth en Waidhaus/Frankenreuth echt Tsjechië in.

We reizen door bossen en langs snelstromende riviertjes die zich hebben ingesleten in het landschap en er wat rotswanden ontstaan. Zo komen we in het nationaal park Sumava. Er is veel bosbouw, want we zien regelmatig hele stapels boomstammen. Naast de weg of op vrachtwagens, op weg naar de zagerij. Het terrein wordt steeds hoger en we komen door Kvilda, een wintersportplaatsje met skiliften. Het is er levendig druk. 's Avonds op de camping merken we ook dat we wat hoger zitten, want het voelt koud aan. De volgende dag vervolgen we onze weg door het nationaal park en komen we door het dal van de Vltava te fietsen. Die komt uit in het Lipno-meer. Er wordt ontzettend veel gefietst, geskate, gestept en gewandeld. De Tsjechen zijn een sportief volkje. Via Horní Plana en Frymburk fietsen we verder naar het zuiden langs het meer en komen we uiteindelijk in Vyssi Brod aan, het meest zuidelijke punt van onze route. Hoewel we dachten een rustig plekje uitgezocht te hebben op de camping, stonden we in now time ingebouwd tussen allemaal kleine tentjes met feestvierende jongeren die - denken we - een meerdaagse kanotocht maakten over de Vltava. Harde muziek, drank en volop meezingen, tot diep in de nacht.

Bij Vyssi Brod maakt de Vltava een opmerkelijke bocht en buigt hij af naar het noorden. Wij volgen die lijn en richten ons vizier ook op het noorden. Maar het is voortdurend klimmen het dal uit en weer afdalen naar de rivier. Hondsvermoeiend. In Cesky Krumlov, een oud plaatsje met veel mooie gebouwen, kunnen we even op adem komen. Door de kasseien en vele toeristen valt er niet te fietsen, dus we wandelen door het centrum. Het vervolg van de route gaat over rustige, glooiende landweggetjes, tussen graanvelden en weiden door. Zo komen we ook nog door Ceske Budejovice, een grotere plaats. Maar na de boodschappen zijn we ook zo weer de stad uit. We hebben alleen wel wat obstakels te overwinnen: een enorme tak op de weg waar we de fietsen overheen moeten tillen, tweemaal een slagboom waar we met fiets en al onderdoor moeten, tweemaal een slagboom waar we nog net omheen kunnen en uiteindelijk een brug (naar de camping) die vanwege werkzaamheden afgesloten blijkt te zijn. En de eerstvolgende camping is te ver weg, dus we belanden in een hotel. De dagen daarna is het aangenaam fietsen, vaak landelijk, soms door bossen over niet meer dan een wandelpad en is het even worstelen met de fiets. De Vltava is nooit ver weg. Zo komen we aan in Praag, elf jaar na ons eerste bezoek. We wandelen wat rond in het centrum, lunchen op z'n Japans en fietsen dan door naar de camping aan de noordrand van de stad, tegen de botanische tuin aan.

Na Praag fietsen we nog een aantal dagen door naar het noorden. We komen door het natuurpark Kokorinsko met diep uitgesleten dalen, grillige rotspartijen en hoge naaldbomen. Tot drie keer toe dalen we af in zo'n uitgesleten dal en klimmen we er weer uit waarna we op maaiveldhoogte komen en koeien zien grazen en graan zien staan wuiven. Vreemde gewaarwording. De Vltava is inmiddels uitgemond in de Labe (of Elbe op z'n Duits). Na in Decin te hebben gekampeerd onder een snelweg (daar lag nu eenmaal de camping) gaat de route in westelijke richting. We komen door oude mijnbouwgebieden en komen dan steeds hoger en steeds vaker door dorpjes met skiliften en wintersportfaciliteiten. Het hoogste punt dat we bereiken ligt op ongeveer 1200 meter, kort voor Bozi Dar. Hoewel het weer goed is, is het daar toch wel echt koud.

Zo komen we weer terug in Duitsland, na eerst het taxfree-circus van Potucky te hebben aanschouwd. Allemaal Aziaten die daar een winkeltje hebben met prullaria, sigaretten, drank, chocola en vape-smaakjes. Wij overnachten in pension Edelweiss, net over de grens in Johanngeorgenstadt. We komen langs het riviertje de Göltzsch dat verderop door een breed tal stroomt dat wordt overspannen door de Göltzschtalbrücke, een stenen spoorbrug - naar verluid de grootste ter wereld - uit 1850. Via het duizend-meren-gebied bij Plothen fietsen we weer terug naar Saalfeld, waar ons busje wacht.

Naar de foto's .....