Op de fiets door Zuid-West-Duitsland. Of hoe je in een paar jaar tijd tot een uitzondering gaat behoren.

Door de jaren heen zijn we er wel aan gewend geraakt dat we zo af en toe een duim omhoog krijgen van andere fietsers of automobilisten als we in een klim zitten. Maar de waardering was dit jaar wel wat explicieter in een land waar we links en rechts voorbij werden geflitst door mensen op e-bikes. Vooral de wielrenners – die uiteraard ook nog steeds op spierkracht omhoog stoempen – uitten regelmatig hun bewondering voor het feit dat we zonder motor de helling namen. Terwijl dat een paar jaar geleden nog zo vanzelfsprekend was.

Vanwege corona zochten we het dit jaar wat dichter bij huis. Een lusje door Duitsland leek ons mooi en verantwoord. Dus reden we met onze bus naar Simpelveld in Zuid-Limburg om die daar drie weken achter te laten en op de fiets Zuid-West-Duitsland te ontdekken.

Na het passeren van de Duitse grens kwam al snel Aken in zicht. Niet persé de bedoeling, maar blijkbaar konden we er ook niet omheen. Daarna werd het snel mooier in de Eifel, waar we verschillende routes konden volgen richting het zuiden. Eén van de mooiste was de Kylltalradweg, slingerend door een smal dal waar behalve de Kyll alleen een spoorbaan en fietspad loopt.