5 mei, Dag van de Vrijheid. Iedere vijf jaar halen atleten van Parthenon en Hercules het bevrijdingsvuur op in Wageningen om het in estafette naar Dordrecht te brengen. En wij deden dit jaar mee.

Dinsdagavond verzamelden we in de kantine van Parthenon om rond 21 uur af te reizen naar Wageningen. Rien en Henk hadden ons opgedeeld in 8 teams van 2 lopers, verdeeld over twee busjes. Afwisselend zouden de koppels een traject van zo'n 4 kilometer rennen: eerst koppel 1 uit busje A, dan koppel 1 uit busje B, vervolgens koppel 2 uit busje A etc. Maar eerst moest natuurlijk dat vuur opgehaald worden. In Wageningen aangekomen moesten we ons eerst als team melden en kregen we onze oorkonde alvast uitgereikt (en we hadden nog geen meter gerend!). En toen het startvak in. Wat was het koud! De temperatuur daalde tot een graad of 5, terwijl wij stil stonden te wachten en de officiële feestelijkheden voortduurden: het naspelen van de capitulatie, een toespraak van de burgemeester en een verhaal over vrijheid door een Somalische schrijfster die al 10 jaar in Nederland woont. Gelukkig was het op grote schermen te volgen, zodat we ons niet hoefden te vervelen. Uiteindelijk hebben we toch bijna twee uur moeten wachten voordat we het vuur kregen aangeboden. Veel andere gemeenten gingen ons voor, maar zo rond kwart over één waren wij aan de beurt.

José en Voclav liepen het eerste traject en de andere lopers gingen snel naar de busjes om achter hen aan te gaan. Door het gekozen systeem was je zo eens in de 2,5 uur aan de beurt en ik liep samen met Hans als 4e koppel uit busje B. Oftewel, nadat het al snel aangenaam warm was geworden in ons busje na vertrek uit Wageningen en de slaap begon toe te slaan, dommelde ik nog aardig weg. Maar ergens in de Betuwe kreeg ik het signaal dat ik me klaar moest gaan maken. Harm had als 3e koppel uit busje B al samen met Peter gelopen en was klaarwakker weer de bus ingestapt. Uit het raampje kijkend zag ik bekende plaatsnamen aan me voorbij trekken: Buren, Kapel Avezaath ... Bij het wisselpunt ging ik alvast naar buiten om wat warm te lopen. Het was koud, donker en ik was wat stijf geworden van het hangen achterin de bus. Maar het voelde heerlijk aan. En in de verte kwam de fakkel aan dansen.

Hans en ik namen de fakkel over en begonnen ons eerste traject te lopen. Hans zette er stevig de pas in, terwijl ik een dieseltje ben en altijd even op stoom moet komen. Maar na een minuut of 10 liep ik ook wel lekker. En ineens zag ik waar we waren ... We liepen recht op Wadenoijen af! We staken de Linge over, liepen rechtdoor de Dreef in en voor de tweede maal in 4 dagen kwam ik voorbij aan de Vergardeweg en het station van Wadenoijen. Meteen daarna ging het naar rechts richting Est. Precies zoals we zondag nog hadden gefietst. Een kilometer of wat verder zat onze eerste loopbeurt erop en konden we weer de bus in.

De route volgde in grote lijnen ons traject van afgelopen zondag. Dus kwamen we weer over de Waaldijk en zagen we aan de overkant van de rivier slot Loevestein en Woudrichem liggen. Kort voor Gorinchem mochten we weer aan de bak. Het was nog vroeg in de ochtend, maar het was al volop licht. Over de weilanden lag een nevel wat een prachtig beeld gaf met de opkomende zon. Zo naderden we al snel Sliedrecht en we hadden afgesproken om het laatste traject gezamenlijk te lopen. Net voor de Baanhoekbrug wachtten we daarom op Hans, Peter en Harm die het voorlaatste traject voor hun rekening hadden genomen. Het laatste traject liep over de Baanhoekbrug de Merwede over en vervolgens over de Baanhoekweg langs Dupont naar de Dordtse Poorten, waar we op de lopers van Hercules wachtten die een andere route hadden gelopen. Alsof het zo afgesproken was waren zij kort daarna ook ter plaatse.

De politie, die voor de escorte naar de atletiekbaan zou zorgen, liet nog even op zich wachten, maar het zonnetje scheen en de temperatuur begon lekker op te lopen. Uiteindelijk kwamen ze toch opdagen en vanaf een uur of 9 liepen we als één groep naar de baan, over de Merwedestraat, Oranjelaan en Noordendijk. Daar aangekomen kregen we een uitgebreid ontbijt aangeboden door Hercules. Dat was lekker bijkomen, ook al waren we onderweg ook goed voorzien door het lunchpakket van Annie.

Maar het zwaarste moest toen nog komen. Wachten tot een uur of 11, want dan zouden de jeugdleden arriveren met wie we het bevrijdingsvuur naar het Merwesteijnpark zouden brengen om daar het bevrijdingsvuur te ontsteken. Want met dat wachten begon je de vermoeidheid - of eigenlijk, het gebrek aan slaap - pas goed te voelen. Met een beetje rondlopen buiten in de zon konden we het wakker houden.

Na 11 uur vertrokken we in kolonne, de jeugdleden voorop, naar het Merwesteijnpark. We waren nog iets te vroeg, dus moesten ook daar nog even wachten. Maar toen werden we toch als helden onthaald door een enthousiast applaudisserend publiek. De burgemeester sprak, de Gele Ruiters lieten het kanon knallen en het vuur werd ontstoken. Onze taak zat erop. En een fantastische ervaring kon worden toegevoegd aan ons lijstje. Een aantal foto's zijn [hier](<http://www.harmenbetty.nl/fotoboek/index.html?openfolder=Hardlopen&openfile=phoca_thumb_l_bevrijdingsvuur 2010031.JPG>) te bewonderen.