Pas een dag of vier voor vertrek besloten we welke route we zouden gaan fietsen. Relatief dichtbij huis: België, Luxemburg, Frankrijk en Duitsland. Dat kan best heuvelachtig en pittig zijn, maar als je de rivieren volgt valt het reuze mee. We hebben dan ook aardig wat water gezien onderweg.

Eigenlijk zouden we een week eerder al vertrekken met vakantie. Maar mijn Santos bleek toch echt toe aan een nieuw aandrijfsysteem (belt en tandwielen) en de fietsenmaker bleek druk bezet toen ik in april belde: pas 11 juni kon ik terecht. Dus dan maar na de werkzaamheden de fiets ophalen en meteen door op vakantie. Op naar Zuid-Limburg waar we het busje zouden achterlaten.

In Simpelveld weten we nog een openbaar parkeerplaatsje waar het vorige busje in 2020 ook 3 weken probleemloos heeft gestaan. Van daar fietsen we naar het Drielandenpunt in Vaals. In bloedhitte, dus dat viel nog niet mee. Maar aan de andere kant dalen we af, België in, over een Ravel (een fietsroute over een oud spoortraject). Dat is prettig fietsen, soms vals plat klimmen, soms wat omlaag, maar altijd geleidelijk. In Aubel lunchen we bij brasserie Le Berry ter gelegenheid van de verjaardag van Harm. Bij vertrek dreigt het wat, rommelt het wat en druppelt het wat. Maar daar blijft het bij. In Soumagne vinden we een camping bij Domaine de Wégimont. Een kasteel met groot park erbij, een zwembad en dus een camping. ’s Avonds is er een gekostumeerd bal, geheel in stijl.

De volgende dag dalen we af naar de Ourthe, die we volgen totaan Luik. Via een doorkijkje zien we de indrukwekkende overkapping van TGV-station Guillemins van Santiago Calatrava, waar we in 2010 de trein namen naar Maastricht. Verder veel industrie, havens en een grote energiecentrale. Vanaf Luik volgen we de Maas, totaan Huy. In Moha vinden we camping Des Grands Prés. Een verschrikking met een hondenpoepveldje en sanitair om te huilen. De volgende dag dus snel weg.

We gaan verder over leuke, landelijke weggetjes en bospaadjes. Ook al moet ik daarna wel 5 teken van mijn benen en armen halen. Langs de Maas fietsen we naar Namen en verder naar Dinant. Op de camping Dinant lopen de ganzen nog net niet je tent binnen. De volgende dag vertrekken we richting Thynes door een mooi, smal dal. Het gaat meer heuvelen naarmate we de Ardennen naderen. In Hotton vinden we een camping langs de Ourthe. Daarlangs is het zeker niet gemakkelijk fietsen. We komen langs het hotel in Jupille waar we in 2012 een lang weekend verbleven om te wandelen en hardlopen. De Ourthe leidt ons naar La Roche-en-Ardennes waar we een thee drinken op het terras naast het museum van de Slag om de Ardennen.

In de avond komen we op een camping in Bastogne. Mooi groot trekkersveld tussen de vaste stacaravans. Op mijn mobiel zie ik dat ik een mail heb ontvangen van een man uit Simpelveld die zich zorgen maakt om ons busje. Is het niet gestolen? Hopelijk hebben we hem kunnen geruststellen.

De volgende dag bereiken we via een Ravel met wijdse uitzichten Luxemburg. In Septfontaines vinden we camping An der Ho. Om van daar door het dal met de 7 kastelen verder te fietsen langs het riviertje de Eisch. Ongemerkt rijden we Luxemburg-Stad in en komen we uit op een fiets- en wandelbrug tot halverwege het dal. Prachtig uitzichtspunt. Om verder te gaan neem je de lift naar beneden en kom je in het dal en de oude stad. We verlaten de stad en via open landschappen, een bochtige Ravel en in de brandende zon bereiken we Remich aan de Moesel. We kamperen aan de Duitse kant, net over de brug, in Nennig.

Langs de Moesel fietsen we naar Schengen, het drielandenpunt tussen Luxemburg, Frankrijk en Duitsland. We fietsen precies op de Duits-Franse grens naar het zuiden. Soms is het flink klimmen door de wijngaarden, dan weer gaat het langs graanvelden of maïs en aardappelen. Vervolgens komen we langs de Saar te fietsen. In Saarlouis is een mooie camping en bezoeken we het vestingstadje. Valt eigenlijk een beetje tegen. Na de wederopbouw is de sfeer niet echt teruggekomen. De volgende dag verder langs de Saar en net voor Saarbrücken komen we langs een enorm staalconcern: Saarstahl. Concurrent van Tata Steel? Kilometerslange oude, vervallen, maar ook nieuwe gebouwen. Na Saarbrücken wordt de Saar gekanaliseerd en fietsen we zeker 60 km langs het kanaal dat soms door grote meren gaat, maar waar je geen weet van hebt door het dijkje met fietspad langs het kanaal. Heel veel sluisjes, op sommige plekken minder dan een kilometer van elkaar.

In Keskastel, Frankrijk inmiddels, is een camping bij een openbare zwemplas. Het is er druk, maar de receptie is gesloten. Wij zoeken een plekje op de camping en eten ’s avonds een burger bij een afhaalrestaurant. We vervolgen onze weg langs het kanaal van de Saar / Sarre. Aan het einde van het kanaal komt het water uit op een T-splitsing. Wij gaan naar links langs het water, maar moeten al snel naar de andere kant. Dat kan via een hoge brug met steile trappen. De fietstassen moeten eraf om de fiets en tassen apart de brug op te krijgen en er weer af. We komen uit op camping Piscine du Plan Incliné met verschillende andere fietsreizigers. Gezellige boel.

We fietsen verder via Luetzebourg, een levendig plaatsje met veel fietsers, fietsreizigers, hardlopers en mensen op huurbootjes (vooral Italianen). We volgen het kanaal totaan Saverne, het meest zuidelijke punt van onze fietsreis. Mooie plaats. We verlaten Saverne over een grotere weg, slingerend omhoog, langs de botanische tuin, naar de Col de Saverne (410 meter). De hele dag gaat het een beetje op en neer tot Baerenthal waar we camping Ramstein Plage vinden. Opvallend veel Nederlanders hier.

Door het bos van Hanau gaat het op en neer en krijgen we mooie doorkijkjes door de zon tussen de bomen. Weer in Duitsland krijgen we een stukje Ravel tot in Dahn. Bij het inrijden van de plaats komen we langs een voetenbad met water uit een bron. In een soort zwembadbak met roestvrijstalen leuning kon je in ijskoud water tot de knieën rondjes lopen. Dat geeft wel verkoeling. Ook was er nog een waterbak waar je je armen in kon dopen. De camping was toen nog maar een klein stukje. We lunchen op het terras met een flammkuchen en germknödel, omdat de receptie nog gesloten is.

Als we fietsbordjes volgen worden we door een bos geleid over een steil bospad. Dat is flink klimmen. Via Elmstein komen we door het Elmsteinerthal te fietsen over een mooie weg. De laatste 5 km naar de camping gaat geleidelijk omlaag en de lucht ziet er wat dreigend uit, dus we racen voor de bui uit en zijn net op tijd op camping Burgtal in Wachenheim om daar te schuilen. Na de bui keert de zon weer terug.

De route gaat verder door de Weinstrasse. In de hooggelegen oude burcht van Neunielingen hebben we er een mooi zicht op. Het gebied is ook geliefd bij Nederlandse campingeigenaren. Want eerst komen we in Gerbach op een grote, levendige camping waar we in het Nederlands ontvangen worden en ook de dag erna. We volgen een fietspad langs de Nahe, door wijnvelden en langs wijnhuizen. Prachtig fietsen, maar loeisteil af en toe. Dan komen we op camping Nahetal in Oberhausen an der Nahe. Het blijkt een Friese enclave met Friese eigenaren en veel Friese kampeerders. Goeie!

We fietsen verder door Rheinland-Pfalz, prachtige natuur en mooie plaatsjes zoals Bockenau. Uiteindelijk komen we in Oberwesel, bij de Rijn. De camping die we daar op het oog hadden bleek nauwelijks schaduw te bieden, terwijl het al dagen schroeiend heet is. We drinken er nog wel een koel 0.0 bier, maar fietsen toch verder naar camping Loreleyblick in St. Goar. So schön ist es am Rhein.

De volgende dag is het gemakkelijk fietsen langs de Rijn. Veel pensionado’s op e-bikes, dat wel. In Koblenz drinken we iets bij de Deutsche Ecke en het eindpunt van de dag ligt bij camping Rheineck in Bad Breisig, net van de rivier af. We zetten onze tent op naast z’n tweelingbroertje. De man naast ons op de camping heeft precies dezelfde tipitent.

Vanwege de hitte vertrekken we extra vroeg, maar nog steeds als laatste van het trekkersveldje. We verlaten de Rijn en gaan richting de Eifel, door bossen, dalen met hoge wanden en soms haarspeldbochten. In Ahrbrück, waar we camping Denntal vinden, zijn de gevolgen van de overstromingen in 2021 nog goed zichtbaar. Het spoor wordt gereconstrueerd en hele terreinen waar huizen zijn afgebroken liggen nog plat.

Om het dal uit te komen moet er weer flink geklommen worden. Als we boven even staan uit te puffen vraagt een vrouw ons of we water nodig hebben. Dat hebben we nog voldoende. Maar het is weer vroeg heet. We fietsen door een vrij open gebied, dus in de brandende zon. Via Mechernich en Glehn, met veel vakwerkhuizen, komen we in Heimbach langs de Rur waar we camping Gut Wittscheidt vinden. In de avond dreigt er een onweersbui, maar het blijft bij een paar hevige windvlagen en een gestaag regenbuitje.

De volgende dag zien we onderweg de gevolgen van de onweersbui waar wij van verschoond bleven. Veel bladeren, takken en frutsels op de weg en het fietspad. Het is ook al snel zo’n 15 graden koeler dan de voorgaande dagen. Maar daarmee heerlijk fietsweer. Via het mooie plaatsje Kornelimünster komen we in het levendige Aken. Vanuit het centrum is het maar een kilometer of 5 naar het Drielandenpunt in Vaals. Waarna we in Simpelveld het busje ongeschonden terugvinden.

En dan hebben we nog een vakantiedag over. Dus rijden we naar camping Vinkenhof in Schin op Geul voor 2 overnachtingen. De volgende dag maken we nog een flinke fietstocht via Heerlen, Kerkrade, Herzogenrath, Alsdorf en Geilenkirchen. Terug over de Brunsummerheide en via Voerendaal.

Daarna gaat het toch echt weer op huis aan.

Naar de foto's