Afgelopen weekend liepen we voor de tweede keer de kustmarathon. Dat twee edities van eenzelfde marathon twee totaal verschillende belevingen kunnen zijn werd ditmaal overduidelijk bevestigd.

Op zaterdag 1 oktober 2011 luiden de klokbellen van Burgh Haamstede voor de start van de 9e editie van de kustmarathon. De dorpsstraat stond weer vol lopers en veel toeschouwers. In de massa lopen we het dorp uit en draaien na een kilometertje het bos in en volgen een golvend bospad richting het strand. Rustig de duinen over, laat de rest maar lopen, want het is al behoorlijk warm en we hebben nog een hele marathonafstand te gaan. Het stuk over het strand bij Westenschouwen loopt gemakkelijk. De zee staat lager dan vorig jaar, want op dit stuk strand moeten we ons al tussen een paar palen doorwringen van de golfbreker.

Na zo'n 6 kilometer bereiken we de Pijlerdam en volgt een traject van ongeveer 12 km over het asfalt, via Neeltje Jans, waar het wemelt van aanmoedigers naar de strandopgang bij Breedzand. De felle zon - brandend op het asfalt en op ons lichaam - verblindt en brengt je in een droomtoestand. Het stuk over het strand is zwaar; tot driemaal zwoegen door mul zand. Gelukkig staan vanaf hier de drankposten al om de tweeeneenhalve kilometer, wat zeer welkom is.

Na bijna 7 kilometer klimmen we het strand af en volgen het schelpenpad over de duintoppen naar Domburg. De warmte begint nu toch zijn tol te eisen; veel wandelende lopers en ook wij moeten een tandje lager schakelen. We moeten nog langer mee gaan dan vandaag! De drankposten worden wandelend aangedaan.

Na Domburg volgen nog een aantal klimmetjes, onder andere over het hoogste duin van het parcours. Flauwe hellingen gingen nog met een lichte draf, maar de trappen werden wandelend genomen. Met in de nabijheid het geluid van de speaker bij de finish moeten we nogmaals een trap af het strand op. Tussen de vele badgasten doormanoeuvrerend worstelen we de laatste anderhalve kilometer over het strand en tussen de golfbrekers door.

Op de dijk bij Zoutelande worden we verwelkomd door een doedelzakspeler en dan is het nog hooguit een kilometer naar de finish. Door een haag van mensen lopen we door de dorpsstraat naar het laatste zandbergje met de finishlijn. Hier werd ons de verdiende en zwaar bevochten medaille omgehangen. Enkele foto's zijn te vinden in het album 'Hardlopen'.