Een maand geleden eens gekeken of er in december nog een marathon wordt georganiseerd. Het zijn er niet veel en het werd de SparkMarathon van Spijkenisse.

De start van deze marathon is op de athletiekbaan van Spark, een locatie die ik al kende van de georganiseerde lange duurlopen in 2003 en 2004 voor mijn eerste marathons. Bij het afhalen van het startnummer was het een beetje een chaos; een lange wachtrij en uitgifte aan een te klein tafeltje voor het grote aantal deelnemers. Maar gelukkig hoorden we een van de organisatoren ook al zeggen, dat dat het volgende jaar iets beter moet. Wat mij betreft het enige verbeterpuntje, want er volgde een fraaie, goed georganiseerde marathon.

Om 11 uur viel het startschot van zowel de marathon als de halve marathon. Betty deed mee met de halve, dus het eerste stuk konden we samen lopen. Ik had me voorgenomen het eerste deel achter de 4-uur-pacer te lopen om daarna iets te versnellen (een tijddoel heb ik nooit, maar boven de 4 uur uitkomen is nog een beetje mijn eer te na). De lucht kleurde voor ons donkergrijs en weldra zagen we een lichtflits. Dat voorspelde niet veel goeds en na ongeveer vier kilometer begon het stevig te hagelen. Hagelstenen striemden in het gezicht en het onweer barstte los, waarbij de donder vrijwel samenviel met de lichtflits. Het was erg spannend daar op de dijk; normaal gesproken zou ik in zo'n situatie een veilige schuilplaats hebben gezocht, maar tijdens een loopje is dat lastig. De 4-uur-pacer hadden we in het tumult inmiddels achter ons gelaten. Het bleef hagelen en voor enkele kilometers liepen we door een centimeters dikke hagelbrei. Een loper hield het voor gezien en maakte rechtsomkeert. Toen werd het droog, maar de kleding was al nat en koud tot op de huid.

We liepen over fietspaden en kleine landweggetjes, langs dijken met geknotte wilgen en weilanden waar vogels neerstreken. We kleefden aan bij een groepje lopers die een hecht team vormden. Het leek erop dat zij ook gingen voor de marathonafstand, maar toen we kwamen op het punt waar de twee afstanden splitsten, kozen zij voor de halve afstand en zag ik een tamelijk leeg veld voor mij. Ik zwaaide Betty gedag en vervolgde mijn loop. De lucht was inmiddels vrijwel geheel opgeklaard en het zonnetje kwam door de wolken. Het voelde allemaal goed; ik had voor het eerst gekozen om een volledige marathon te lopen met de minimale schoenen van Nike, de Free. Momenteel is dit mijn favoriete schoen, die de chi-running-techniek perfect ondersteunt. Zonder wezenlijke inspanning hobbelde ik door het landschap en zag de ene na de andere kilometeraanduiding langs me heen glijden.

Continu had ik de 3:45u-pacer-groep in beeld, maar ik deed geen enkele moeite het gat dicht te lopen. Ik vind het lopen in een groepje meestal minder prettig, dan in je uppie met een stuk lege weg voor de neus. Sterker nog, ik ervaar het zelf luisteren naar het lichaam om de juiste inspanning te bepalen als de ultieme marathonbeleving. Bovendien loop je elkaar niet op de hakken; zo vind ik het ook niet prettig om in de auto aan iemand anders bumper te hangen.

Na zo'n 35 kilometer door de polder te hebben gelopen, kwamen we langs de Oude Maas te lopen. We waren alweer een tijdje in de stedelijke bebouwing aanbeland en hier stonden een aantal flinke woontorens over de rivier te kijken. Vele mensen deden hun zondagmiddagwandelingetje en het was dan ook laveren tussen de honden door. Totaal niet erg, het was een gezellig en levendig beeld, maar de mensen hadden naar mijn idee niet de flauwste notie dat er een marathon gaande was. Nog even langs wat industrie en daar bood de markante Spijkernisserbrug zich al aan. Deze ligt vlak bij de athletiekbaan en de omroeper was dan ook al te horen.

Relaxed liep ik de laatste twee kilometer over de dijk naar de ingang van de athletiekbaan. Daar stond Betty mij en uiteraard alle anderen aan te moedigen. Nog een rondje over de baan. Even het windjack los om het startnummer aan de omroeper te tonen en daar finishten we dan in 3:46:08. Een mooie tijd voor zo'n ontspannen loop. Dat ik mooi vlak had gelopen bleek wel uit de gemiddelde kilometertijden, gemeten per vijf kilometer: 5:26, 5:27, 5:22, 5:22, 5:19, 5:21, 5:18 en 5:20. Moet ik me ook maar eens aanmelden als pacer voor een volgende marathon?

Na het nuttigen van een kop snert keerden we huiswaarts, nagenietend van deze vijfentwintigste marathon.