Gisteren liep ik voor de vierde keer de Midwintermarathon in Apeldoorn. De aanhoudende vorst van de afgelopen week met vrijdag een dik pak sneeuw zorgde voor een mooie winterse belevenis.

Om een uur of negen vertrokken we met de auto vanuit Haarlem richting het oosten. De start is om 12 uur en de parkeergelegenheid ligt een eindje bij het centrum vandaan, dus dan maar vroeg op pad. De temperatuurmeter in de auto gaf min zes graden aan. Het was rustig op de weg, zodat we voldoende tijd in Apeldoorn hadden voor de start van de loop. Betty liep de Asselronde van 28 kilometer en dit onderdeel startte tegelijkertijd met de marathon, zodat we het eerste deel gezamenlijk konden oplopen.

De startvakken waren ingedeeld naar de opgegeven eindtijd en blijkbaar hadden wij bij deze opgave een te lage dunk van onszelf, want we moesten vertrekken vanuit het laatste startvak met de startlijn ver uit beeld. Toen de groep in beweging kwam, duurde het ook ruim drie minuten eer wij de startlijn passeerden. Voor een grote, bekende marathon niet zo bijzonder, maar wel bij die van Apeldoorn. Geeft helemaal niet, we liepen in een lange sliert de Loolaan uit.

In een rustig tempo liepen we door de Apenheul en licht klimmend omhoog langs de Soerense Weg naar Hoog Soeren. We hadden de wind in de rug en met de kou viel het nog wel mee, dus het windjack kon wel los. We hadden verwacht dat we op de open ruimte van de Asselsche Heide meer last van het vriezen zouden ondervinden, maar ook daar met een lekker zonnetje in het gezicht viel dit erg mee.

Bij Assel bij het inslaan van de Assel (waar komt de naam Asselronde toch vandaan?), de doorsteek naar de Amersfoortseweg stond een groepje mensen ons aan te moedigen en er speelde een feestorkestje. Langs de Assel loop je onverhard tussen de bomen en met de wind iets ongunstiger. We hadden al een aantal drankposten gehad en het hardlopend drinken had voor natte hardloophandschoenen gezorgd. Toen we op de Amersfoortseweg pal tegen de oostenwind in moesten lopen, moest ik dan ook mijn inmiddels gevoelloze vingers in leven zien te houden. Betty had iets beter rekening gehouden met de kou en liep met dikkere handschoenen. Toen we bij de 25-kilometerdrankpost aankwamen moest zij dan ook maar de squeezy uit mijn buidel halen.