We hadden al even mogen snuffelen aan het ultralopen met de Eemmeerloop, Rondom Haarlem en de Sallandtrail. Maar nu werd het toch tijd voor het echte werk: de Zestig van Texel.

Het wilde maar niet vlotten met de lente. Was het vorig jaar in maart prachtig lenteweer, nu bleef het maar koud. En dat waren ook de vooruitzichten voor Tweede Paasdag 1 april, de dag waarop we voor het eerst 60 kilometer zouden gaan hardlopen.

Op zaterdag reisden we af naar Texel. Fietsen mee achterop de auto en vanaf de boot op de fiets richting Den Burg waar we met zes andere KennemerRunners een huisje zouden delen. Natuurlijk stond er pasta op het menu en 's avonds kwamen we in de stemming door met z'n allen naar Forrest Gump te kijken ("Run Forrest, run!"). Zo af en toe viel er nog een vlokje sneeuw.

De Eerste Paasdag brachten we rustig door. Een wandelingetje naar Oudeschild over de Hoge Berg, daar een lekkere pannenkoek gegeten en weer terug naar het huisje. 's Avonds natuurlijk op tijd naar bed voor de grote dag.

Na een stevig ontbijt bracht Carla, de vrouw van Hans, ons naar de start bij de haven. Het was prachtig, helder weer, maar erg koud. Het kwik kwam niet verder dan zo'n 3 graden en de wind woei stevig vanuit het noordoosten. De laatste voorbereidende handelingen, tas inleveren en naar de startstreep. Daar troffen we Cees van Reemst weer, de man die we tijdens de Sallandtrail hadden ontmoet. Hij maakte een prachtige foto van ons voor de start.

Nadat het startschot had geklonken gingen we rustig van start. Doordat we het parcours van Rondje Texel door en door kennen wisten we wat ons te wachten stond. De eerste kilometers over asfalt en dan, hup, de duinen over en het strand op. Het was bijna hoog water, maar dat leverde gelukkig niet al te veel geploeter door mul zand op. Het strand was redelijk goed beloopbaar. Bij paal 12 kwamen we het strand weer af en liepen we een heel traject door het bos. Maar bij paal 17 volgde het tweede stuk strand totaan De Koog. Vanaf daar ging het over een onverhard pad met aardig wat losse keien naar de Slufter. Een steil pad omhoog bracht ons weer naar de eilandzijde. Naar de vuurtoren bij De Cocksdorp hadden we nog tegenwind, maar nadat we daar de Waddenzeedijk waren opgedraaid kregen we de wind in de rug. Dat was een welkome hulp, ook al was de wind nog steeds ijzig koud. De route ging afwisselend over de dijk en langs de polder aan de eilandzijde. Maar ook door dorpjes als Oost en Oosterend. Langs het surfstrandje en op weg naar Oudeschild. Het altijd moeilijke stukje daar langs de haven. Maar dan komt het einde toch in zicht. Na Oudeschild draaien we het eiland weer op, de Hoge Berg over en dalen we af naar de finish in Den Burg. Na 6:36 uur komen we over de finish, lachend en ontspannen. Wat een mooie beleving!