Het was er tot nu toe nooit van gekomen. Zeeuws-Vlaanderen zou te saai zijn om met de fiets te doorkruisen. Maar hardlopend dan? Toch maar eens ingeschreven voor de marathon van Zeeuws-Vlaanderen. En wat bleek het verrassend mooi!
Op vrijdag vertrokken we al, met de fietsen achterop de auto, naar camping Het Poolse Kruis in Axel. Een ommetje via België was ervoor nodig om in dit stukje Nederland aan te komen. Op zoek naar een restaurant in Axel kwamen we er al snel achter dat dit plaatsje niet zoveel te bieden heeft, dus ging het richting Terneuzen, waar we een Chinees restaurant met all-you-can-eat-concept vonden. Verfijnd krachtvoer voor de marathon.
Zaterdag marathondag. Voor de start moesten we weer naar Terneuzen, maar dat was zo dichtbij dat we zo'n beetje konden uitslapen. 
Bij sporthal De Vliegende Vaart gingen we in bussen die ons naar het vestingstadje Hulst brachten voor de start. Het weer wilde nog niet echt meewerken, want het was bewolkt en er stond een frisse wind. Dus bleven we zo lang mogelijk in de kleedruimte voordat we gingen warm lopen. Maar nadat eenmaal het startschot had geklonken en we via de vestingwallen de stad rondliepen om vervolgens richting Terneuzen te vertrekken, werd het weer al snel beter. De zon brak door en het werd warm. De route ging over graspaden, langs de grens met België, over dijkjes die ooit onderdeel uitmaakten van de Spaanse Linie en soms door een natuurgebied. Over het geheel genomen een mooie route met veel (fris) groen en landelijke vergezichten.
Harm had het vanwege een matige voorbereiding en antibioticakuur rustig aangedaan en finishte in 3:58:22 uur, waardoor Betty voor een keertje wat sneller was in 3:46:40 uur.
In de avond reden we weer naar Hulst om daar in een pizzeria aan de Vismarkt op krachten te komen.
De zondag begon wat dreigend met wat druppels, maar tegen de tijd dat we er klaar voor waren om op de fiets te stappen werd het droog en bleef het de rest van de dag droog. We maakten een mooie ronde langs Sas van Gent, een stukje België en Philippine, met IJzendijke als verste punt. Vanaf daar ging het via Biervliet naar Terneuzen, waar we lunchten in de Westbeer. 
We waren er al een tijdje vertrokken toen Harm erachter kwam dat hij zijn bidon had laten staan. Stom! Toch maar doorgefietst. Via Zaamslag ging het weer terug naar Axel en stond er 90 km op de teller. Nu we ons realiseerden dat we zo dichtbij België zaten (we hadden zelfs Gent op de fietsbordjes zien staan), vonden we het wel aardig om daar een hapje te gaan eten. Dus reden we naar Gent, de stad waar we vorig jaar juni nog wat verweesd doorheen liepen en er niet van onder de indruk waren. Nu was dat geheel anders! Zeker 's avonds met verlichting is het een prachtig centrum met mooie gebouwen. We aten bij Faits Divers op het terras. Wat een zomerse beleving.
Ook de maandag konden we nog een leuk stuk fietsen. Hoewel de weersverwachting niet gunstig was en aangaf dat er in het hele land buien zouden vallen, zag het er bij ons stralend uit. Dus ging het richting Vogelwaarde, Hengstdijk en Kuitaart. Met een bocht reden we om Hulst heen (dat hadden we per slot van rekening al gezien) en ging het op Nieuw-Namen aan. Vanaf daar volgden we zo'n beetje de grens met België, lunchten in Stekene en kwamen we uiteindelijk in Axel weer terug na zo'n 85 km.
Op de terugweg naar huis stopten we nog even in Terneuzen bij de Westbeer. Op de vraag of ze misschien ook een bidon hadden gevonden de dag ervoor werd enthousiast gereageerd. Jahoor, die hadden ze in de keuken apart gezet. Mooi volk die Zeeuwen. Dit is een plek om nog eens terug te komen.